Laatste Toevlucht

Aan de rand van het koninkrijk, waar de wind de kliffen geselt en de aarde overgaat in een dorre wildernis, staat een eenzame vesting. Haar muren zijn oud, haar soldaten vermoeid, en toch houdt zij nog altijd de wacht over een land dat al lang wordt gemeden en zelden wordt genoemd. In de schaduw van vergeten oorlogen en vervagende eden houdt het bolwerk stand—wachtend op de dag dat de stilte breekt. "Op kliffen waar dode winden kermen, Klemt zich een burcht, vergeten, stervend. Haar stenen getekend, haar vaandels gescheurd, Een wachttoren waar nooit een dageraad keert."